Sztuka w sercu Łodzi. Wystawa Sejsza w Mediatece MEMO w Łodzi 2026

Zapraszam do lektury z relacji z wyjątkowej wystawy „Sejsza” autorstwa Jimeny Zarauz-Piłacik, która zagościła w nowoczesnych wnętrzach łódzkiej Mediateki MEMO.

Tekst stanowi zapis podróży przez dwa odległe światy, tj. polskie korzenie i peruwiański dom artystki, splecione w jeden fascynujący, malarski dialog. Odkryjemy wspólnie wielkoformatowe płótna pełne kontrastów oraz kameralne szkice, które razem tworzą poruszającą opowieść o poszukiwaniu własnej tożsamości. To spojrzenie na sztukę, która wymyka się sztywnym ramom logiki, stawiając na autentyczne czucie i rytm życiodajnych „falowań osobistych”. Przekonajcie się, jak młoda twórczyni potrafiła zamknąć wielowarstwowy bagaż kulturowy w surowej, a zarazem pełnej światła architekturze w Mediatece MEMO przy ul. Moniuszki 5.

Sejsza to wystawa krótkiej historii falowań osobistych autorki Jimeny Zarauz-Piłacik pełnej emocji i wspomnień z podróży między Polską a Peru.

Sejsza. Malarski Most Między Polską a Peru.

Odkryłem niezwykłą przestrzeń Mediateki MEMO przy ulicy Moniuszki 5, gdzie obecnie gości wystawa „Sejsza” autorstwa Jimeny Zarauz-Piłacik. Jako przewodnik po łódzkich zakamarkach kultury muszę przyznać, że ta ekspozycja jest poruszającą, osobistą opowieścią o emocjach i podróżach między Polską a Peru. Wchodząc do wnętrza, od razu czuje się ten niezwykły, niemal namacalny rytm „falowania” między polskimi korzeniami a peruwiańskim domem artystki. Już na parterze, w nowoczesnym patio budynku, powitały mnie wielkoformatowe płótna, które idealnie komponują się z surową architekturą wnętrza. Moją uwagę przykuły najpierw monumentalne, niemal groteskowe postacie, które zdają się unosić na pograniczu jawy i snu. Przypominają one przybyszów z zupełnie innych wymiarów, wprowadzając widza w stan lekkiego niepokoju i fascynacji. Wśród nich wyróżnia się majestatyczny „Auqui” oraz pełen charakteru „Mężczyzna z kieliszkiem”, oba namalowane techniką olejną w bieżącym roku.

Spacerując wzdłuż jasnych ścian, odkrywałem kolejne dzieła, takie jak intrygująca „Nazca” czy nastrojowy „Pożar”, które tworzą spójną historię „falowań osobistych” autorki. W wizerunkach tych postaci dostrzegłem silny kontrast kolorystyczny, gdzie głębokie, ciemne brązy i czernie ubrań zestawione są ze świetlistym, niemal eterycznym tłem. Barwy te, oscylujące w odcieniach błękitu i ugru, nadają pracom głębi i nieoczywistego blasku. Patrząc na te ekspresyjne płótna, widzę w nich dojrzały charakter spojrzenia, który wymyka się prostym próbom logicznego zrozumienia. Autorka, choć jest osobą skromną i cichą, tutaj przemawia do nas głosem pełnym emocji i malarskiej odwagi. Operuje ona paletą chłodnych zieleni i bieli w pejzażach budowanych według tajemniczego, niemal onirycznego algorytmu zorzy polarnej. Inne prace uderzają z kolei intensywnością sieny i ognistych pomarańczy, które twórczo oswajają egzotykę jej południowoamerykańskich doświadczeń.

Każdy obraz to dla mnie osobna scena, gdzie dychotomia i „rozdarcie” pomiędzy dwoma odległymi domami są podkreślone przez niezwykle dynamiczną linię. Na drugim piętrze wystawa zmienia nieco swój charakter, prezentując bardziej kameralne i intymne formy wyrazu. Znajdziemy tam ciekawe prace graficzne oraz szkice zamknięte w klasycznych ramach, które wymagają od widza większego skupienia. Zatrzymałem się przy mniejszych kompozycjach, takich jak „Pies” czy „Taniec”, które mimo skromniejszych wymiarów emanują bardzo silnym ładunkiem emocjonalnym. Wśród eksponatów można znaleźć też intymne szkicowniki, będące kopalnią wspomnień zbieranych przez lata po obu stronach globu. W tych mniejszych formach Jimena stosuje delikatne, rozmyte barwy, przechodzące od subtelnych róży aż po głębokie szarości. Taka paleta podkreśla nostalgiczny charakter jej osobistych zapisków i wizualnych notatek z podróży.

Cała przestrzeń MEMO jest wypełniona naturalnym światłem, co pozwala w pełni docenić detale i zróżnicowaną kolorystykę prac. Artystka posługuje się głównie techniką olejną i akrylową, umiejętnie łącząc je z lżejszymi formami graficznymi. To niesamowite, jak ta młoda studentka animacji potrafiła zamknąć w swojej twórczości tak wielowarstwowy bagaż skrajnie różnych doświadczeń kulturowych. Nie szukam tu na siłę skomplikowanych intelektualnych tropów, bo tę sztukę trzeba po prostu poczuć całym sobą, stojąc przed nią tu i teraz. Wystawa jest idealnym miejscem na chwilę refleksji w samym sercu Łodzi, łącząc literaturę, nowoczesną technologię i tradycyjne malarstwo. Każdy element ekspozycji zdaje się pulsować własnym życiem, zapraszając do dialogu z wewnętrznym światem autorki.

Dzieła te nie tylko zdobią ściany, ale wręcz redefiniują przestrzeń Mediateki, nadając jej bardziej ludzki, emocjonalny wymiar. Obserwując reakcje innych zwiedzających, widzę, że te wizualne metafory „sejszy” trafiają do bardzo szerokiego grona odbiorców. Twórczość Jimeny Zarauz-Piłacik jest dowodem na to, że sztuka potrafi budować mosty tam, gdzie geografia stawia granice. Odnalezienie balansu między peruwiańskim temperamentem a polską melancholią wydaje się być kluczem do zrozumienia tej kolekcji. Prace te zostawiają widza z poczuciem łagodnego, życiodajnego rytmu, który niczym fala sejszy łączy dwa skrajnie odległe brzegi tożsamości artystki. Jest to bez wątpienia jedna z ciekawszych propozycji na kulturalnej mapie miasta w tym sezonie. Warto poświęcić popołudnie, by zanurzyć się w tym dwubarwnym świecie pełnym kontrastów i niedopowiedzeń. Kończąc spacer po wystawie, czuję spokój płynący z zaakceptowania własnej, wielowymiarowej natury. To spotkanie z kulturą jest jednocześnie spotkaniem z samym sobą i własnymi tęsknotami. „Sejsza” to nie tylko tytuł, to stan ducha, który Jimena idealnie przelała na płótno.

Notka informacyjna.

• Wydarzenie: Wystawa czasowa „Sejsza”.
• Autorka prac ekspozycyjnych: Jimena Zarauz-Piłacik.
• Miejsce: Mediateka MEMO.
• Adres: Łódź, ul. Moniuszki 5.
• Wernisaż: 27.02.2026, godz.
• Czas trwania wystawy: 27.02 – 18.03.2026.

Views: 80