Labirynt życia i las pamięci. Wystawa Izabeli Świerczyńskiej w Łodzi 2026

Zapraszam do łódzkiej Mediateki MeMo na wyjątkową, pierwszą indywidualną wystawę Izabeli Świerczyńskiej – malarki i artystki wizualnej, która w swojej twórczości posługuje się językiem symbolizmu i nadrealizmu.

Ekspozycja to intymna, malarska opowieść o budowaniu tożsamości, dokonywaniu życiowych wyborów i oswajaniu tego, co nieuniknione.

Dom z oknem na cmentarz. Gdzie kończy się wybór, a zaczyna natura?

Wystawa została zbudowana wokół trzech głównych motywów, które prowadzą widza przez labirynt ludzkiego życia – Okna i Wybory, Manekiny i System oraz Koło Życia.

Prace Izabeli Świerczyńskiej to nie tylko klasyczne płótna, ale także minimalistyczne instalacje. Część dzieł, zawieszona na sznurkach za pomocą drewnianych klamerek, tworzy „sznur wspomnień i lęków”, podkreślając kruchą naturę relacji między życiem a śmiercią. Od onirycznych wizji domów w jeziorze po brutalny kolaż „KUPIĘ MIESZKANIE! – z duszą i potencjałem”, wystawa zmusza do spojrzenia na codzienność przez pryzmat transcendencji.

• Miejsce: Mediateka MeMo w Łodzi, ul. Moniuszki 5.
• Termin: Wystawę można oglądać do 7 kwietnia 2026 roku.
• O artystce: Izabela Świerczyńska (ur. 2000) jest absolwentką Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Jej doświadczenie w protetyce dentystycznej przekłada się na niezwykłą precyzję i wrażliwość na detal widoczną w jej pracach malarskich i ceramicznych.

Prezentowane na wystawie prace Izabeli Świerczyńskiej tworzą spójną, symboliczną opowieść rozpiętą między domem a naturą, życiem a jego kresem. Centralnym motywem spajającym ekspozycję są okna, które artystka traktuje jako wizję alternatywnych dróg życiowych zależnych od naszych wyborów. Każde z nich to osobna możliwość – niektóre są kolorowe i przejrzyste, inne zamglone, zmuszające do refleksji nad tym, które decyzje są słuszne i kiedy należy je zamknąć.

Obrazy przedstawiające konstrukcje domów z oknami symbolizują budowanie własnej tożsamości w zależności od otoczenia. Widoczne na płótnach sylwetki i manekiny uosabiają rolę nastroju, pokazując, jak bardzo dopasowujemy się do wymogów systemu, etykiet i emocji innych osób. Artystka podkreśla tu paradoks wolności – sam fakt konieczności dokonania wyboru staje się pewnego rodzaju ograniczeniem, a cała dostępna paleta barw zamyka się w granicach światła widzialnego.

Wśród prac pojawiają się motywy organiczne, takie jak drzewa i ich systemy korzeniowe, które silnie wiążą człowieka z ziemią. Elementy te, w połączeniu z symboliką zegara (widoczną w pracy „Alzheimer”), akcentują nieuchronność przemijania i wpływ otoczenia na ludzką psychikę.

Trzeci filar wystawy to domknięcie koła egzystencji – wizja „odrodzenia” w drzewie i idea lasu pamięci. Obrazy takie jak „Cmentarz” czy kompozycje z motywem wierzby stanowią przejście do ostatniego etapu, gdzie śmierć nie jest definitywnym końcem, lecz szansą na stworzenie wspólnego ekosystemu. Artystka sugeruje, że ostateczne okno w naszym domu zawsze wychodzi na cmentarz, ale to od nas zależy, czy spojrzymy na ten widok „oczami wierzby” – z akceptacją i nadzieją na ponowne włączenie się w obieg natury.

Prace prezentowane na Wystawie m. in.:

• Drzewo marionetek (60×80, akryl).
• Wybory (80×80, akryl, pastel).
• Alzheimer (40×96, technika mieszana).
• Krąg przyjaciół (100×120, technika mieszana).
• Beztrosko (60×90, akryl).
• Cmentarz (52×85, akryl).
• Drewnojady w mojej głowie (50×70 akryl).
• Topol dyptyk (60×80, technika mieszana).
• Autoportret (50×70, technika mieszana).

Ekspozycja przyjmuje formę minimalistycznej, niemal efemerycznej instalacji. Prace, zawieszone na cienkim sznurku za pomocą drewnianych klamerek, tworzą „sznur wspomnień i lęków” rozpięty na tle surowej, jasnej elewacji budynku. Ta forma prezentacji nadaje dziełom charakteru osobistych notatek, listów lub świeżo wysuszonych odbitek, które mogą zostać porwane przez najmniejszy podmuch wiatru – co koresponduje z kruchą naturą tematu: relacją między przestrzenią życia a bliskością śmierci.

Centralnym motywem prac jest dom, traktowany nie jako stabilna konstrukcja, lecz jako byt dynamiczny, często surrealistyczny. W warstwie wizualnej i tekstowej odnajdujemy poruszające obrazy: Dom mobilny, Dom niemożliwy oraz Dom w rozkładzie.

Kulminacyjnym punktem prezentowanego fragmentu jest kolaż o ironicznym i gorzkim tytule „KUPIĘ MIESZKANIE! – z duszą i potencjałem”. Praca ta w brutalny sposób zderza język współczesnego rynku nieruchomości z ikonografią eschatologiczną. Wkomponowane w nią elementy – wizerunki okien, drzwi, szaf oraz sylwetki domów – sąsiadują z mrocznymi, seryjnymi obrazami przypominającymi cmentarne nagrobki lub krypty. W innej pracy, zdominowanej przez błękit i czerwień, pojawia się odręczne pytanie, które zdaje się być kluczem do całej wystawy:

„Jak spać w domu bez okien na przyszłość?”

Wystawa w Mediatece to intymny zapis oswajania przestrzeni granicznej. Poprzez wykorzystanie technik mieszanych – od pasteli i farb po kolaż z tekstami prasowymi – autorzy prac (prawdopodobnie uczestnicy warsztatów artystycznych) przekształcają lęk przed „oknem na cmentarz” w poetycką refleksję nad trwaniem. Dom nie jest tu schronieniem przed światem zewnętrznym, lecz soczewką, przez którą patrzy się na to, co nieuniknione, szukając w tym procesie estetycznego i emocjonalnego porządku.

Spisany Manifest artystki, dostępny w ramach wystawy.

„Dom z oknem na cmentarz

Codziennie otwieram okna na przyszłość, czasem widzę przez nie chwile minione. Teraz jestem tutaj. Wokół tyle możliwości. Okna mogą być zamglone, kolorowe, przejrzyste… Stoję przed wyborem, które okna zamontować w domu. Trudno przewidzieć co może się za nimi znaleźć, gdy postawię kroki w którąś ze stron labiryntu życia.

Dom buduję zależnie od otoczenia, jak sylwetki malowane w kolorze nastroju. Manekiny to moje marionetki, a ja jestem manekinem wobec świata. Domy są w domach, a w nich okna na okna. Ostatnie będzie na cmentarz.

A ja spojrzę na to wszystko oczami wierzby.

Wystawa opiera się na trzech filarach. Dom z oknami, który jest wizją alternatywnych dróg życiowych zależnych od naszych wyborów. Każdy w jakiś sposób wizualizuje swoją przyszłość. Ja stale zastanawiam się, które decyzje są słuszne. Jakie okna powinnam otworzyć- i kiedy któreś z nich zamknąć.

Manekiny będą drugim filarem, uosabiają rolę nastroju i otoczenia, które są od siebie zależne i wzajemnie się przenikają. Pokazują jak bardzo dopasowujemy się do wymogów systemu, etykiet, ale też emocji osób wokół. W ich kontekście myślę też o możliwościach i ograniczeniach. Kolory manekinów z obrazów istniały tylko w mojej głowie. Wiem, że posiadam narzędzia, aby kreować własne życie według swoich upodobań. Wybory, których możemy dokonać istnieją jednak w pewnych ramach. Sam fakt, że wyboru dokonać trzeba jest już pewnego rodzaju ograniczeniem wolności, a cała paleta barw zatacza koło światła widzialnego.

Trzeci filar to koniec i początek koła. Wizja idealnego pochówku i „odrodzenia” w drzewie. Szerzenie idei lasu pamięci to cegiełka dla planety. Bo czy nie piękniej by było stworzyć po śmierci wspólny las?

Izabela Świerczyńska”

Views: 41