Kamiński Aleksander postać Polskiego Harcerstwa

W sercu Warszawy, w zimowy dzień 1903 roku, przyszedł na świat chłopiec, który miał stać się jednym z najważniejszych wychowawców pokolenia. Nazywał się Kamiński Aleksander, choć w życiu przybierał wiele imion – Dąbrowski, Kamyk, Hubert – każde z nich niosło inną misję, inną twarz jego zaangażowania. Dorastał w świecie, który wymagał odwagi i mądrości. Z czasem stał się profesorem nauk humanistycznych, ale jego prawdziwą pasją było wychowywanie młodych ludzi. W harcerskim mundurze, jako harcmistrz i twórca metodyki zuchowej, uczył, jak być odważnym, uczciwym i wiernym wartościom. Gdy nadeszła wojna, nie zawahał się – wstąpił do Armii Krajowej, a w Szarych Szeregach stał się jednym z ideowych przywódców. Nie tylko działał – pisał. Jego Kamienie na szaniec stały się symbolem młodzieńczej odwagi, świadectwem tych, którzy oddali życie za wolność. Do końca swoich dni, które dobiegły końca w marcu 1978 roku, pozostał wierny idei, że wychowanie to nie tylko nauka, ale przede wszystkim kształtowanie serca.

Kalendarium Aleksandra Kamińskiego.

Wczesne lata.

• 1903 (28 stycznia); Urodził się w Warszawie jako syn Jana Kamińskiego i Petroneli Kaźmierczak.
• 1905; Wyjechał z rodziną do Kijowa.
• 1910; Zmarł jego ojciec.
• 1914–1916; Przeniósł się do Rostowa, a następnie do Humania.
• 1916; Rozpoczął pracę jako goniec w banku.
• 1918 (styczeń); Został członkiem 1. Męskiej Drużyny Skautowej w Humaniu.
• 1918; Uczył się w polskiej szkole średniej w Humaniu.
• 1918–1920; Pełnił funkcje zastępowego, przybocznego, drużynowego i kierownika Gniazda Humańskiego.

Edukacja i działalność harcerska.

• 1921 (marzec); Powrócił do Polski i rozpoczął naukę w Gimnazjum Kazimierza Kulwiecia w Warszawie.
• 1922 (czerwiec); Uzyskał świadectwo dojrzałości.
• 1922–1928; Studiował historię i archeologię na Uniwersytecie Warszawskim.
• 1922–1931; Pracował jako wychowawca i nauczyciel w Pruszkowie i Warszawie.
• 1922 (3 października); Został mianowany przodownikiem harcerskim.
• 1923–1930; Pełnił funkcję drużynowego I i III Pruszkowskiej Drużyny Harcerzy.
• 1924 (30 czerwca); Został mianowany podharcmistrzem.
• 1925–1927; Był komendantem Hufca Pruszkowskiego.
• 1927 (grudzień); Uzyskał stopień harcmistrza.
• 1928–1929; Pełnił funkcję komendanta Chorągwi Mazowieckiej ZHP.

Życie rodzinne i rozwój zawodowy.

• 1930; Zawarł związek małżeński z Janiną Agnieszką Sokołowską.
• 1931; Został kierownikiem referatu drużyn mniejszościowych w Głównej Kwaterze Harcerzy.
• 1932–1935; Opublikował książki metodyczne: „Antek Cwaniak”, „Książka wodza zuchów”, „Krąg rady”.
• 1933–1937; Kierował Szkołą Instruktorów Zuchowych w Nierodzimiu.
• 1934 (lipiec); Prowadził międzynarodowy kurs zuchowy w Brennej.
• 1937–1939; Był kierownikiem Ośrodka Harcerskiego w Górkach Wielkich.
• 1938 (lipiec); Uczestniczył jako delegat w konferencji instruktorów zuchowych w Gilwell w Wielkiej Brytanii.

II wojna światowa.

• 1939 (wrzesień); Ewakuował się ze Śląska, powrócił do Warszawy i działał w Pogotowiu Harcerzy.
• 1939 (październik); Został członkiem Głównej Kwatery Szarych Szeregów i redaktorem „Biuletynu Informacyjnego”.
• 1940 (wiosna); Przeniósł się na Żoliborz i działał w Biurze Informacji i Propagandy ZWZ.
• 1940 (grudzień); Został komendantem Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”.
• 1942 (lipiec); Opublikował „Kamienie na szaniec” pod pseudonimem „Juliusz Górecki”.
• 1942 (wrzesień); Został wymieniony w dokumencie NSZ jako „podejrzany o komunizm”.
• 1942 (grudzień); Wydał „Przodownika”; podręcznik dla Zawiszy.
• 1944 (kwiecień); Został umieszczony na liście proskrypcyjnej NSZ-ONR.
• 1944 (sierpień–październik); Redagował „Biuletyn Informacyjny” podczas powstania warszawskiego.
• 1944 (30 września); Złożył wniosek o awans do stopnia podporucznika WP.
• 1944 (październik); Zakończył działalność konspiracyjną.

Powojenna działalność naukowa i społeczna.

• 1945–1950; Pracował jako asystent na Uniwersytecie Łódzkim.
• 1946–1949; Działał w ZHP, został usunięty z organizacji z powodów ideologicznych.
• 1947; Obronił doktorat.
• 1950–1951; Został usunięty z uczelni, jego twórczość objęto cenzurą.
• 1951–1956; Był obserwowany przez Urząd Bezpieczeństwa.
• 1956 (listopad–grudzień); Uczestniczył w reaktywacji ZHP i został przewodniczącym Naczelnej Rady Harcerskiej.
• 1958; Powrócił na Uniwersytet Łódzki i został członkiem Frontu Jedności Narodu.
• 1959; Uzyskał habilitację.
• 1962–1974; Kierował Katedrą Pedagogiki Społecznej.
• 1969 (marzec); Otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.
• 1973; Przeszedł na emeryturę i powrócił do Warszawy.

Śmierć i upamiętnienie.

• 1978 (15 marca); Zmarł w Warszawie i został pochowany na Powązkach obok bohaterów „Kamieni na szaniec”.
• 1980; Otrzymał pośmiertną nagrodę miasta Łodzi.
• 1991; Uhonorowany tytułem Sprawiedliwego Wśród Narodów Świata.
• 1992; Pośmiertnie odznaczony Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP”.
• 2003; Sejm RP ustanowił Rok Aleksandra Kamińskiego.
• 2005 (24 września); Odsłonięto jego pomnik w Łodzi.
• 2008 (21 lutego); Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
• 2014; Jego imię nosi wiele instytucji harcerskich i edukacyjnych.

Wątek łódzki na portalu „Almanach Łódzki”.

• Kamiński Aleksander (tag).
• Pomnik Aleksandra Kamińskiego w Łodzi (pomnik).

Galeria.

Views: 44